اول همراهى نكنند جبون و بزدل خوانده خواهند شد . ضمنا اگر دسته اول تنها بماند و سست شود ، ممكن است كه شكست بخورد و ننگ و عارى كه ببار مىآيد به گردن اينها بيفتد كه از همراهى مضايقه كرده‌اند . روى اين اصل تصميم گرفتند كه از دستهء اول عقب نمانند . لذا بعد از آنها از نهر عبور كردند . اما كسان صدقه با آنان روبرو شدند و به جنگ پرداختند . تركان شكست خوردند . گروهى از آنان كشته شدند ، گروهى اسير شدند . گروهى هم در آب غرق گرديدند . منجمله امير محمد بن باغيسيان ، كه پدرش حاكم انطاكيه بود . او بيست و خرده‌اى سال داشت . دوستدار اهل علم و اهل دين بود و در املاك خود در آذربايجان مدرسه‌هائى ساخته بود . تركان - از آنجا كه بدون اجازه سلطان محمد دست به آن حمله زده بودند - جرئت نكردند به سلطان خبر دهند كه در آن حمله چه مقدار اموال و اسبان از دستشان رفته است . اعراب از شكست تركان دچار كبر و غرور و آز و طمع شدند و آشكارا ندا در دادند كه هر اسيرى را به يك دينار ميفروشند . سه تن از آنان اسيرى را به پنج قيراط فروختند و با آن نان و هليم خريدند و خوردند . و بعد فرياد ميزدند : « چه كسى مىخواهد با فروش يك اسير ناهار و با فروش اسير ديگر شام بخورد ؟ » اين حركات خشم و سرآسيمگى تركان را آشكار ساخت . خليفه بار ديگر نامه‌اى به صدقه نوشت و صلح و آشتى را به وى توصيه كرد . صدقه نيز جواب داد كه با آنچه خليفه بگويد مخالفتى نخواهد كرد .